Hayallerin Peşinden: Konya-İstanbul Hızlı Treni ile Bir Yolculuk
Kelimelerin bu kadar güçlü olduğu başka bir an hatırlamıyorum. Yaşadığım her anı, her yeri, her durağı kafamda canlandırarak yazıyorum. Bazen bir tren yolculuğu, bir şehirden diğerine giderken aklınızda beliren düşünceler, sizi o kadar derinlere götürür ki, orada kaybolmak istiyorsunuz. Bugün ise, gözümde canlanan bu yolculuğun her durağında hissettiğim duygularla birlikte, Konya’dan İstanbul’a doğru yaptığım bir hızlı tren yolculuğunu anlatmak istiyorum.
Kayseri’de, 25 yaşımda bir genç olarak, duygularımı hep açıkça ifade ettim. Kimi zaman sevinçle, kimi zaman hüsranla… Ama en çok umutla. Belki de bu yüzden her şeyi daha derin hissettim. Tren biletimi aldığımda, hayal kırıklığım bir anda kayboldu. İstanbul’a gidecek olmak, büyük bir değişimin, belki de yeni bir başlangıcın işaretiydi. Konya’dan yola çıkarken, kendimle ilgili çok şeyin değişeceğini hissettim. Birkaç durak vardı önümüzde, ama her birinin kendine has bir anlamı vardı.
İlk Durak: Konya
Konya’dan başlayıp İstanbul’a doğru olan bu yolculuğun ilk durağıydı. Herkesin gözünde Konya’nın, Mevlana’nın şehri olması farklı bir anlam taşıyor olabilir. Benim içinse, burası “bir başlangıç”tı. Bir yerden bir yere gitmek için bilet almak, yalnızca fiziksel bir hareket değil, bir değişim arzusunun da ifadesiydi.
Trene bindiğimde içimde karışık duygular vardı. Heyecan vardı, çünkü bir hayalim vardı. Ama bir yandan da hissettiğim derin bir hüzün vardı. Kayseri’den birkaç kez İstanbul’a gitmiştim, ama Konya’dan gidecek olmak bambaşkaydı. Çevremdeki insanlar, her biri kendi dünyasında kaybolmuşken, ben, kimseyle konuşmadan, tek başıma bir yolculuğa çıkmanın huzurunu yaşıyordum.
İkinci Durak: Polatlı
Konya’dan hareket ettikten sonra, ikinci durak Polatlı… Bu durakta ne kadar az insan olduğunu fark ettim. Burası, İstanbul’a gitmek için yola çıkan herkesin gözden kaçırdığı bir yerdi. Burada sadece birkaç kişi inip bindi, belki de buralı olmayanlardı. Polatlı’da inen ya da binen kimseyi görmek, bana, kimsenin beni anlamadığını düşündüğüm o anları hatırlattı. Hüzünlüydüm, çünkü bir yerlere ait olamıyordum. O kadar yalnızdım ki, bir şehri ve insanlarını tanımak, kaybolan parçalara dokunmak istiyordum.
Polatlı, içimdeki boşluğu daha da büyüttü. Ama aynı zamanda umut da vardı. Her durakta, bir yerlere varmanın, bir hedefe ulaşmanın, bir amacın peşinden gitmenin anlamını daha çok hissediyordum. Birileri vardı, trenin içinde benimle olan, hep birlikte seyahat eden, ancak kimseyle tanışmadığım bu yabancı yolcularda kendimi görmekten başka bir şey yapamıyordum. Ama bir gün, belki o da bir durak olacak, belki de bir başka başlangıç olacak.
Üçüncü Durak: Eskişehir
Eskişehir’e geldiğimizde, bir nebze rahatladım. Bu şehre her gidişimde, mutlu oluyorum. Eskişehir, gençliğin ve umutların şehri gibi. İnsanlar burada genelde daha pozitif, daha enerjik. Belki de şehri “gece hayatı”yla tanımlayanlar haklıdır; ama benim için Eskişehir, insanın içini ısıtan, her köşesinde bir şeyler bulabileceğiniz bir yer. Trenin Eskişehir’e varması, bana bir anlamda kendimi hatırlattı. Hedefimi unutmuş gibi olsam da, burası bana tekrar neşemi, kendimi bulmam gerektiğini hatırlattı. Eskişehir’de, insanların gözlerinde parlayan umutları görmek, içimdeki karanlık duyguları bir nebze aydınlattı.
Bir çay içmek için trenden inmek isteyebilirdim, ama İstanbul’a varmak için acelem vardı. Bu yüzden sadece derin bir nefes aldım, hayata bakışımı biraz daha tazeledim ve yeniden trenime döndüm.
Dördüncü Durak: Bilecik
Bilecik, bir yolculuğun anlam kazandığı nadir duraklardan biriydi. Herkes trenden inip bir iki dakika soluklanıyor, ardından tekrar içeri giriyordu. Bilecik, bana bu yolculukta biraz “arada kalmışlık” duygusu verdi. Birkaç dakika bile olsa, orada bir şeyleri düşünmek, bir şeyler yapmak istiyordum ama zamanım yoktu. Bilecik, kendimi tam olarak bulamadığım, ama yolda olduğum bir yerdi. İstanbul’a doğru yol alırken, her bir durağın bana biraz daha ne anlatmak istediğini düşündüm. Her bir yer, hayatımda bir anlam taşıyan başka bir parça gibiydi.
Son Durak: İstanbul
Ve nihayet İstanbul’a varmak… Konya’dan başlayan bu yolculuk, bambaşka bir dünyaya adım atmak gibiydi. İstanbul’a ilk adımımı attığımda, her şeyin bir hayal gibi olduğunu düşündüm. Konya’dan çıktığımda, belki de bir çok şeyin değişeceğini hissetmiştim, ama İstanbul’a varmak bana çok daha fazlasını sundu. Kocaman, kalabalık, koşturmacalı bir dünya… İstanbul, beni içindeki farklılıklarla büyüledi.
İstanbul’a vardığımda, içinde kaybolacak kadar çok şey vardı. Belki de bunu çok beklediğim için, bu kadar etkileyici oldu. Trende o kadar yol aldım ki, sanki her kilometre bana yeni bir hayat sunmuş gibiydi. Ancak her şeyin başlangıcı ve sonu vardı, ve bu yolculuk bana her durakta bir şeyler öğretmişti.
İstanbul’a vardım. Ama kaybolmuş gibi değildim. Benimle birlikte bir yolculuk vardı.
O yolculuk, Konya-İstanbul hızlı treninin her durağında birer parça bulduğum, hayal kırıklıkları ve umutlarla dolu bir yolculuktu.